Oś X biegnie poziomo wzdłuż dolnej krawędzi wykresu, stanowiąc układ odniesienia w czasie dla wszystkich zdarzeń odnotowanych na wykresie. Najnowsze zmiany cen znajdują się po prawej stronie wykresu, a najstarsze po lewej.

Oś Y biegnie pionowo wzdłuż prawej krawędzi wykresu, określając skalę cen, w obrębie której następują zdarzenia (wahania cen). Im niższa cena, tym linia wykresu znajduje się bliżej dolnej krawędzi, a im cena wyższa, tym linia wykresu wędruje bliżej górnej krawędzi.

 
Po złożeniu obu osi z wykresu można odczytać cenę pary walut w określonym czasie w przeszłości. Na przykład, wykres poniżej pokazuje, że cena dla pary EURUSD 20 września 2007 roku wynosiła 1,400.



SKALE CZASU NA WYKRESIE
 
Jeżeli Twoją strategią jest trading w krótszym terminie, prawdopodobnie używać będziesz krótkiej skali czasu na wykresach. Jeżeli inwestujesz w dłuższych przedziałach czasowych, korzystniej będzie ustawić szersze ramy czasowe dla wykresu. Na przykład inwestor szukający okazji aby na krótko nabyć i zaraz odsprzedać dany walor dla zysku rzędu 10-20 pipsów, ustawi wykres tak, aby śledzić ruchy cen w przedziałach od 1 do 5 minut. Trader handlujący w dłuższych okresach czasu, chcąc skorzystać z poważniejszych ruchów cen, będzie je śledził na wykresie np. o przedziałach godzinowych lub dziennych.

Niektórzy traderzy stosują wręcz kilka przedziałów naraz, tak aby móc śledzić ruchy cen par walutowych z kilku różnych perspektyw.




TYPY WYKRESÓW

Analiza techniczna jest umiejętnością wizualną, niemalże artystyczną, jaką nabyć muszą inwestorzy. Różni traderzy preferują różne typy wykresów. Niektórzy czują, iż skuteczniej przewidują poziomy wsparcia czy oporu na wykresach liniowych, podczas gdy inni są zdania, że wykresy słupkowe czy świecowe lepiej obrazują ruchy cen.

Osoby zajmujące się analizą techniczną skupiają się na podstawowych trzech rodzajach wykresów: liniowym, słupkowym oraz świecowym.

WYKRESY LINIOWE
Wykresy liniowe stanowią najpopularniejszy typ wykresu. Analitycy techniczni często stosują ten typ wykresu do łatwego określenia poziomów wsparcia i oporu. Wykresy liniowe niosą wyłącznie podstawową informację, co oznacza tyle, iż niepotrzebne dane nie zaburzają obrazu dokonywanej na jego podstawie analizy.

Wykres liniowy powstaje przez naniesienie ceny zamknięcia w danym przedziale czasu, a następnie połączenie naniesionych punktów za pomocą linii. Poniżej przedstawiamy wygląd przykładowego wykresu liniowego.



WYKRESY SŁUPKOWE
Wykresy słupkowe zawierają więcej informacji niż wykresy liniowe. Analitycy techniczni często używają wykresów słupkowych w celu uzyskania dodatkowych informacji o ruchach danej pary walutowej w obrębie określonego przedziału czasu. W porównaniu do wykresu liniowego, który zawiera informację wyłącznie o cenie zamknięcia dla danego przedziału czasu, wykresy słupkowe niosą dodatkowo informację na temat ceny otwarcia, ceny maksymalnej oraz minimalnej, jak również ceny zamknięcia w obrębie każdego żądanego przedziału czasu.

Wykres słupkowy powstaje przez naniesienie szeregu słupków na wykres. Każdy słupek odpowiada jednemu przedziałowi czasu. Tworzenie pojedynczego słupka następuje przez zaznaczenie ceny maksimum i minimum w danym przedziale, a następnie połączenie ich pionową linią. Następnie, na wykres nanosi się cenę otwarcia po lewej stronie oraz cenę zamknięcia po prawej stronie narysowanej przed momentem linii pionowej, po czym za pomocą linii poziomej, łączy się te punkty z linią pionową.



Możliwość dostrzeżenia poziomu ceny otwarcia i zamknięcia pozwala na lepszą identyfikację potencjalnych trendów. Jeżeli cena zamknięcia jest wyższa niż cena otwarcia, oznacza to że w danym przedziale czasu inwestorzy kupowali daną walutę. Odwrotna sytuacja występuje, gdy cena zamknięcia jest niższa od ceny otwarcia – inwestorzy w danym przedziale czasu wyprzedawali walutę.

Poniżej przedstawiony jest przykładowy wykres słupkowy.




WYKRESY ŚWIECOWE
Wykresy świecowe niosą w sobie te same informacje, co wykresy słupkowe, lecz w nieco innym formacie. Analitycy techniczni używają wykresów świecowych zamiast słupkowych, ponieważ pozwalają one na łatwiejszą identyfikację rozmaitych trendów. Powstała niemal cała szkoła metody analizy japońskich wykresów świecowych na ich podstawie.

Wykres świecowy tworzy się przez naniesienie szeregu pojedynczych świec na wykres. Każda pojedyncza świeca oznacza jeden przedział czasu. Tworzenie pojedynczej świecy następuje przez zaznaczenie ceny maksimum i minimum w danym przedziale, a następnie połączenie ich pionową linią. Linię tę określa się mianem cienia świecy. Następnie zaznacza się cenę otwarcia przez narysowanie poziomej linii przecinającej linię pionową, czyli cień. Po naniesieniu ceny otwarcia nanosi się cenę zamknięcia przez narysowanie kolejnej linii poziomej przecinającej linię pionową. Na koniec wypełnia się pole utworzone przez poziomy otwarcia i zamknięcia. Pole to określa się mianem korpusu świecy.